Uncategorized, Balkan i susedi Srbije, Gost Autor, Društvo, Politika, Svet (planeta), Srbija

Prošlost i karakter Aleksandra Vučića uveliko donosi zlo kome se kraj ne naslućuje

Faraonski despotizam obeležava mnoge faze u razvoju čovečanstva

Četiri Aleksandra uveliko obeležavaju glavni deo istorije Srba

  • U novijoj istoriji od Karađorđa do danas, najčešće ime vladara bilo je Aleksandar: knjaz Aleksandar Karađorđević, kralj Aleksandar Obrenović, kralj Aleksandar Karađorđević i Aleksandar Vučić.
  • Prvoj trojici je zajedničko da su svrgnuti sa vlasti – proterivanjem ili ubistvom. Za četvrtog ni Gospod Bog ne može da odredi sudbinu, jer se i njemu zamerio na bezbroj načina!
  • Kralj Aleksandar Karađorđević sukobljavao se sa vojvodama Stepom Stepanovićem, Živojinom Mišićem i Petrom Bojovićem, generalom Živkom Pavlovićem i drugim. Aleksandar je bio oli­če­nje de­spo­ti­zma.

 Piše: Nemanja Z. Stefanović

Rimljani su ostavili brojne mudrosti, jedna od njih glasi: Istorija je učiteljica života!

Da bismo shvatili šta nas čeka moramo da razumemo našu turobnu sadašnjost jer je ona posledica neznanja sopstvene, krvave prošlosti.

Srbija je kroz svoju istoriju imala velikane, vođe, junake, izdajnike… koji su završavali u legendama i mitovima, sa ili bez realnog utemeljenja. Zato je istorija burna i u znatnoj meri nerazjašnjena.

U novijoj istoriji od Karađorđa do danas, najčešće ime vladara bilo je Aleksandar: knjaz Aleksandar Karađorđević, kralj Aleksandar Obrenović, kralj Aleksandar Karađorđević i Aleksandar Vučić. Zbog načina vladanja sva četvorica su imala sukob sa protivnicima, doduše svako na drugačiji način.

Prvoj trojici je zajedničko da su svrgnuti sa vlasti – proterivanjem ili ubistvom. Za četvrtog ni Gospod Bog ne može da odredi sudbinu, jer se i njemu zamerio na bezbroj načina!

Knez Aleksandar Karađorđević
Knjaz Aleksandar Karađorđević 1858. proteran iz Srbije

Knjaz Aleksandar Karađorđević (1806–1885), Karađorđev mlađi sin, protiv sebe je imao one koji su ga i doveli na vlast, potonje članove Državnog saveta i grupu koja se odredila kao ustavobranitelji. Kada su postali jači, 1858. godine proterali su knjaza iz Srbije i doveli starog kodžu Miloša Teodorovića Obrenovića. Knjaz Aleksandar je u izgnanstvu poživeo još mnogo godina! Umro je u Temišvaru i najpre bio sahranjen u Beču; grob mu je na Oplencu, u Šumadiji.

Kralj Aleksandar Obrenović svirepo ubijen 1903.
Kralj Aleksandar Obrenović

Kralj Aleksandar Obrenović (1876–1903), Milanov sin, unuk Miloša i praunuk gospodar Jevrema (brata kneza Miloša), zamerio sa Zapadnjacima zbog okretanja ka Rusiji, radikalima Nikole Pašića što im nije dao neograničenu vlast, patrijahalnom građanstvu što je oženio udovicu i nerotkinju, arhijerejima što ih je postavljao i smenjivao… Ubijen je brutalno na isti dan kada i rođak mu knez Mihailo Obrenović (29. maj 1868, po starom kalendaru), samo 35 godina kasnije.

U državnom prevratu postradali su najbliži kraljičini rođaci iz porodice Lunjevica, predsednik vlade Dimitrije Cincar Marković i još nekoliko desetina pristalica pokojnog kralja. Tada je direktna i zakonita muška linija Obrenovića istračena (nestala). Kraljevski par (Aleksandar i Draginja – Draga) najpre je sahranjen pored stare crkve Svetog Marka na Tašmajdanu, ali su zemni ostaci 1942. godine preneti u kriptu novog hrama sazidanog na istom mestu.

Atentat na Aleksandra Karađorđevića 1934.  u Marseju

Kralj Aleksandar Karađorđević (1888–1934), mlađi sin kralja Petra, unuk kneza Aleksandra i praunuk vožda Karađorđa, bio je prestolonaslednik i regent u Kraljevini Srbiji, u Kraljevstvu Srba, Hrvata i Slovenaca regent i od 1921. kralj (sa titulom Ujedinitelj).

Kralj Aleksandar Karađorđević

U Balkanskim ratovima (1912–1913) kao regent bio je vrhovni komandant i komandant Prve armije, u Velikom ratu (1914–1918) samo vrhovni komandant!

Kao prestolonaslednik 1. decembra 1918. godine bacio je u ropotarnicu istorije Kraljevinu Srbiju i proglasio Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca.

Mada je oslobodio i ujedinio južne Slovene, najviše protivnika bilo je među Hrvatima bez obzira na to što su se kao narod gotovo svi našli u jednoj državi. Nekoliko puta je morao da pravi kompromise sa radikalima Nikole Pašića čak i po cenu istorijske zablude. Na primer, Niška deklaracija kao ratni cilj! Poseban odnos imao je prema onima koji su njegovu porodicu 1903. vratili u Srbiju, naročito prema pukovniku Dragutinu Dimitrijeviću Apisu, kome je u jeku rata na Solunskom frontu 1917. godine došao glave!

Unutrašnja politika ovog vladara može se videti i u broju jugoslovenskih vlada od 1918. do 1929. godine (bilo ih je više od 20): nijedna nije svrgnuta u Skupštini već u kraljevom dvoru! Najviše poverenja kao predsednika vlade imao je u radikalu Nikoli Pašiću.

Kralj Aleksandar nije simpatisao komunistički Sovjetski Savez, sa Francuzima je usklađivao spoljnu politiku, ima indicija da se početkom 1934. godine tajno sastao sa Adolfom Hitlerom, sa Vatikanom je pokrenuo proces sklapanja međudržavnog sporazuma (konkordata).

Kralj Aleksandar je bio oličenje despotizma

Starijeg brata kraljevića Đorđa uklonio je iz javnog života, čak i smestio u psihijatrijsku bolnicu.

O kraljevom bogatstvu ima svakakvih nedokumentovanih priča. Sin njegovog omiljenog predsednika vlade, Rade Nikole Pašić, bio je za svoje vreme prilično bogat, što bi se danas kazalo bio je ratni profiter i tajkun.

Kralj Aleksandar ubijen je u 46. godini, 9. oktobra 1934. u Marseju od pripadnika terorističkih grupa makedonstvujušćeg VMRO-a i hrvatskih ustaša. Imao je mnogo protivnika kako u sopstvenoj državi tako i u evropskim prestonicama, od Londona, Rima, Berlina do Moskve.

Najveći deo svog života bio je okružen ordonansima, ađutantima, maršalima i upravnicima dvora. Imao je dobro pamćenje ali je bio i zlopamtilo. Nisu mu smetale intrige u okolini ni oni koji su bili slatkorečivi i laskavi. Naprotiv, prijali su mu!

Sukobljavao se sa vojvodama Stepom Stepanovićem, Živojinom Mišićem i Petrom Bojovićem, generalom Živkom Pavlovićem i drugim. Nekoliko puta je gotovo ponizio vojvode Mišića i Bojovića, svesno previđajući njihov položaj i zvanje – načelnik Vrhovne komande.

Aleksandar je bio oli­če­nje de­spo­ti­zma. Tu crtu na svoj način pravili su mu političari, mnogobrojni ministri i poslanici. On se prosto igrao sa nji­ma i oni su ra­di­li šta je on hteo.

Sve od­lu­ke, bi­lo vla­di­ne ili skup­štin­ske, čak i najsudbonosni­je, za­vi­si­le su sa­mo od nje­ga – da bu­du pri­mlje­ne ili odba­če­ne. On je držao stal­no di­zgi­ne u svo­jim ru­ka­ma i od nje­ga je sve zavi­si­lo. Sve je bi­lo za­mr­lo, bo­ri­lo se za vlast i za pa­ru. Za­to je i nasta­la op­šta ko­rup­ci­ja, de­nun­ci­ra­nja i izgubljen sva­ki ose­ćaj o mora­lu i ča­sti.

Oko Aleksandra nije­ bi­lo in­te­lek­tu­a­la­ca, ili lju­di iz na­ro­da za ko­je se zna­lo da su u sva­kom po­gle­du is­prav­ni, is­tak­nu­ti, uva­že­ni i od vred­no­sti.

Odnos kralja Aleksandra prema SPC i patrijarsima

Posle ujedinjenja Južnih Slovena stvoreni su uslovi da se ujedine i pomesne srpske Crkve. Mada su sve pripreme arhijereji sproveli i doveli gotovo do kraja, to jest do izbora poglavara, prestolonaslednik i regent Aleksandar je želeo da njegova bude poslednja. Tako je i bilo! Patrijarh Dimitrije Pavlović je ponovo biran a započeo je svoje arhipastirstvo tek posle ukaza o imenovanju. Aleksandar je želeo da Crkvu nazove jugoslovenskom a ne srpskom!

Kralj Aleksandar je imao znatnog udela i u izboru drugog patrijarha, Varnave Rosića 1930. godine. Najpre je posredstvom generala Petra Živkovića pripremio zakonske uslove koji su garantovali da će biti izabran onaj kandidat koji je po kraljevoj volji. A kralj je želeo prvosveštenika koji će mu pomoći u forsiranju jugoslovenstva. Posle kraljevog ubistva, Varnava se okrenuo Srpstvu.

Josip Broz nije birao patrijarhe Vikentija i Germana, To je prepustio svom bliskom saradniku Aleksandru Rankoviću. Vikentije je bio protiv naredbi o Makedonskoj pravoslavnoj crkvi i za to je platio glavom. Germana je izabrao Rankovićev pomoćnik Slobodan Penezić zvani Krcun, po preporuci Dobrice Ćosića. Posle uklanjanja pomenute dvojice (Penezić ubijen, Ranković uklonjen sa svih funkcija) Broz je doprineo samoproglašenju autokefalnosti. Znao je i da na to German neće pristati pa se poslušnici i nisu obazirali na njega.

Vučićev odnos prema SPC i patrijarsima 

Aleksandar Vučić u svom karakteru ima mnogo zajedničkog sa trojicom imenjaka mada po karakteru i delovanju najviše podseća na kralja Aleksandra Karađorđevića: odnos prema vladi i skupštini, okolini, saradnicima, patrijarhu…

Ako se Aleksandar Obrenović ogrešio ženidbom sa nerotkinjom, onda je Aleksandar Vučić učinio još veći greh sa Anom Brnabić, pripadnicom LBGT populacije, koju su mu Britanci postavili za predsednika vlade i sa Aleksandrom Šapićem na čelu Beograda.

Ako je kralj Aleksandar Karađorđević birao dvojicu patrijaraha (Dimitrija i Varnavu) kako bi pravoslavnu Crkvu držao pod kontrolom, onda je i Aleksandar Vučić isto nameravao sa mitropolitom zagrebačko-ljubljanskim Porfirijem Perićem. Ta trojica prvosveštenika, međutim, ne mogu se ni u čemu porediti: Dimitrije i Varnava nisu imali nikakve prljave tragove u biografiji što se za Porfirija baš ne može kazati. Da je Porfirije imao problema sa bliskim saradnicima govore i sudski procesi…

Vučić je arhijerejima mnogo obećavao, naročito novac, ali je malo davao. A i to što je dao, nije ni njegovo ni njegove napredne sekte već ovog naroda.

Aleksandar Vučić, predsednik Srbije

Davao je mnogo više upravnicima kolonije Srbije (među kojima posebno mesto ima Englez Toni Bler) razna obećanja i gotovo sve ispunjavao: velike subvencije stranim kapitalistima, državnih medija, elektroprivrede, forsiranje nastranih običaja… Potpisao je Briselski sporazum o otuđenju Kosova i Metohije ali ipak nije smeo da ga prizna kao državu, bar do sada. .

S obzirom na posao sa davanjem autokefalije i tomosa Makedoncima koji je odradio patrijarh Porfirije moguće je pretpostaviti da će poslužiti u priznanju Kosova i Metohije .

Kralj Aleksandar Karađorđević nije imao nikakve papire niti dosijea pojedinih arhijereja i nije mogao da ih ucenjuje.

Budući i sam ucenjen (od kolonizatora) gresima iz prošlosti, Aleksandar Vučić primenjuje istu taktiku i sa svojim saradnicima, jer o njima ima dovoljno papira čak i protiv onog koga je postavio za poglavara Crkve.

Sve u svemu, prošlost i karakter Aleksandra Vučića uveliko donosi zlo kome se kraj ne naslućuje. Na osnovu onoga što je učinio do sada, može se zaključiti da će iza njega ostati pustoš kakva u srpskoj istoriji nije zapamćena! A pustoš koju je proizveo radikal Nikola Pašić predstavlja samo sitnicu u odnosu na ovog naprednog radikala, mentalnog sina vojvode Vojislava Šešelja!

……………………..

Podeli:

51vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
1 Comment
stariji
noviji
Inline Feedbacks
View all comments