Balkan i susedi Srbije, Dokumenti, Društvo, Prenosimo, Religija, Republika Srpska, Slobode, Srbija

Dokaz da nema prekida predstavnika Rimokatoličke crkve sa ustaškom prošlošću

Pokušaj pravljenja Blajburga u Sarajevu 16. maja 2020. i rehabilitacija ustaštva NDH

 

  • Antifašistička udruženja u Austriji su označila okupljanje Hrvata na Blajburškom polju kao nedvosmisleni istorijski revizionizam, gde se pobijene ustaše i domobrani, dželati iz Jasenovca i drugih stratišta
  • Rimokatolička crkva u Austriji se distancirala od blajburške mise i prestala je da bude pokroviteljka ove manifestacije. Zapravo ona je na jedan elegantan način zabranila hrvatskim biskupima da predvode „misno slavlje“, tako da su hrvatski blajburški komemoranti morali da se zadovolje sa sveštenicima i redovnicima nižeg ranga.
  • Kada ni u Austriji, ni u Hrvatskoj, nije više poželjno, kao ranije, paradirati sa poraženom ideologijom krvave prošlosti NDH – pojavljuje se sads rimokatolička jerarhija u Bosni i Hercegovini, koja će dočekati sentimentalno kriptoustaške i proustaške simbole kroz katedralno „misno slavlje“.
  • Vinko Puljić, nadbiskup sarajevski rehabilituje ustaški fašizam

 Piše: dr Radovan Pilipović, direktor Arhiva SPC

 Namera nadbiskupa vrhbosanskog Vinka Puljića da 16. maja (subota), 2020. godine, odsluži misu u sarajevskoj katedrali „Presvetog Srca Isusovog“ u spomen na pripadnike vojnih formacija Nezavisne Države Hrvatske (NDH) izazvala je reakciju Srpske pravoslavne crkve i odgovor arhijereja Mitropolije dabrobosanske i sarajevske, Njegovog Visokopreosveštenstva mitropolita Hrizostoma Jevića.

Krah neoustaške ideje na Blajburškom polju

Veliki broj zvaničnika i hijerarhijski visoko pozicioniranih predstavnika Rimokatoličke crkve u Hrvata nisu do danas napravili prekid sa ustaškom prošlošću, niti su odbacili hipoteku zle prošlosti.

Procesije koje su se proteklih godina vršile u Blajburgu, kao moralno opravdanje političkog učinka Nezavisne Države Hrvatske (NDH) ili, možda, neki bi rekli, novovekovnog hrvatskog rodoljublja, doživele su krah zahvaljujući reakciji rimokatoličkih evropskih struktura. Percepcija Drugog svetskog rata, oštra linija između fašizma i antifašizma, istorijska pripadnost Silama Osovine ili antifašističkoj koaliciji, kao lakmus papir potpoljen u postjugoslovenska društva, pokazuje otvoreno stanje stvari i prave demokratske kapacitete pojedinaca, društvenih činilaca i verskih zajednica.

Antifašistička udruženja u Austriji su označila okupljanje Hrvata na Blajburškom polju kao nedvosmisleni istorijski revizionizam, gde se pobijene ustaše i domobrani, dželati iz Jasenovca i drugih stratišta, prikazuju kao nevine žrtve, uz prikazivanje nacističkih, neonacističkih i ustaških simbola, koji nigde u svetu nisu poželjni.

Gradonačelnik Blajburga Stefan Visočnig je, još 2017. godine izjavio: „dok je god crkveni događaj nemamo ništa protiv, ali to je manifestacija radikalnih desničara“, tražeći istovremeno zabranu ustaških simbola. U tadašnjoj javnoj raspravi austrijski kancelar Sebastijan Kurc je 2019. godine rekao da je „zakon donet zbog suzbijanja radikalnih i ekstremističkih pokreta u koje spadaju i ustaše“. Zakon protiv veličanja neonacističkih i neofašističkih pokreta koji je stupio na snagu marta 2019. godine uticao je na stvaranje nove atmosfere: povećan je broj policajaca i pojačan je nadzor na Blajburškom polju. Prošle 2019. godine nije bilo najviših predstavnika hrvatske države i vlade, već su bili prisutni samo izaslanici.

Uništavanje Jevreja: Nacistički ciljevi NDH

Rimokatolička crkva u Austriji se distancirala od blajburške mise i prestala je da bude pokroviteljka ove manifestacije. Zapravo ona je na jedan elegantan način zabranila hrvatskim biskupima da predvode „misno slavlje“, tako da su hrvatski blajburški komemoranti morali da se zadovolje sa sveštenicima i redovnicima nižeg ranga.

Naime, Koruška biskupija iz Klagenfurta je 2019. uputila pismo Hrvatskoj biskupskoj konferenciji, koja je noseći organizator skupa, rekavši da „organizatori nisu ispunili uslove koje im je tražio koruški biskup“. Austrijskim rimokatolicima je postalo jasno da radiklana, ekstremistička i revizionistička politika nadjačava duhovne poruke klasične hrišćanske evharistije, tj. da „misa na blajburškom polju jeste deo događaja koji se politički instrumentalizuje i deo je političko-nacionalnog rituala koji služi selektivnoj percepciji i tumačnju istorije“.

Novo ludilo: Selidba Blajburga u Sarajevo

Sarajevski nadbiskup Vinko Puljić i područna mu Nadbiskupija vrhbosanska je ove godine izašla u susret „počasnom blajburškom vodu“ da se održi „sveta misa za žrtve blajburške tragedije“. Rimokatoličke apologete smatraju da je u pitanju isključivo jedan religiozni čin, tj. molitva za duše „stradalih Hrvata na križnom putu“.

Dakle susrećemo se sa jednim očajnim tipom argumentacije koji zaista produbljuje relativizaciju istorijskog konteksta donoseći istorijski revizionizam. Premeštaj, tj. „spuštanje Blajburga u Sarajevo“, obavlja se iz pragmatičnih razloga, iako je misa na Blajburškom polju, posmatrano iz pozicije proustaških komemoranata, prošle godine ograničena, dakle bez pompeznog ceremonijala, političkih obeležja, bez biskupa, sa sveštenicima nižeg ranga. Govori se da će ove godine ona u Austriji biti obavljena na privatnom posedu.

Sa druge strane, izgleda da su proustaški tonovi kod rimokatoličke jerarhije u Bosni i Hercegovini očekivani, naročito sada kada je predsednik Republike Hrvatske Zoran Milanović javnim ograđivanjem od ustaške simbolike i pozdrava „Za dom spremni!“ poslao neke druge poruke, odnosno kada ni u Austriji, ni u Hrvatskoj, nije poželjno paradirati sa poraženom ideologijom krvave prošlosti. Ali tu je, eto, Sarajevo, i Bosna i Hercegovina koja će dočekati sentimentalno kriptoustaške i proustaške simbole kroz katedralno „misno slavlje“.

Zakon NDH: Opsesivna mržnja ustaša prema ćirilici traje  skoro ceo jedan vek

Nema sumnje da je NDH bila rasistička i genocidna tvorevina, država koja je donela rasne zakone „O zaštiti časti i krvi hrvatskog naroda“, država satelit Sila Osovine koja je imala koncentracione logore i koja je organizovala sistematska ubijanja Srba, Jevreja i Roma. U samom glavnom gradu Bosne i Hercegovine ustaški vođi su zaista od aprila 1941. godine radili po „uputima župnih ureda“, onako kako je planirano još u ustaškoj emigraciji, pokazavši praktičnu spregu i povezanost sa Rimokatoličkom crkvom. Srpska pravoslavna crkva je u leto 1941. godine trpela svu žestinu ustaških progona, u maju, junu i julu otpočela su ubijanja sveštenika i vernog naroda, kao i uništavanje srpskih svetinja i pljačka srpske imovine.

Strašan zločin ustaša nad mitropolitom Petrom Zimonjićem 

Rimokatolički župnik u Sarajevu Božidar Brale bio je aktivan u vršenju pritisaka na Mitropoliju dabrobosansku. Po sačuvanim svedočanstvima on je pozvao početkom maja 1941. mitropolita dabrobosanskog Petra Zimonjića i tražio da se izbaci ćirilica iz službene upotrebe, odnosno da se svi crkveni pečati i administracija vode na latinici.

Petar Zimonjić: Nepopustljivi branitelj srpskog pravoslavlja

Mitropolit Petar je tada dao svoj poznati odgovor:

Ćirilovo pismo se ne može ukinuti za 24 sata, a osim toga rat još nije završen“. Isto tako, narednih dana vršeni su pritisci na mitropolita Petra da služi blagodarenje za „poglavnika Antu Pavelića“. Mitropolit je i to odbio, ostavši dostojanstven, da ne uvlači sile zla u duhovnu sferu, da se ne dodvorava srpskim dželatima i ne ponižava nevine žrtve. Bio je uhapšen 12. maja 1941. godine, na praznik Sv. Vasilija Ostroškog. Srpski pravoslavni mitropolit sarajevski i dabrobosanski je odveden u Zagreb, zatim u zatvor Kerestinac kod Samobora, izložen torturi i poniženjima, obrijana mu je duga seda staračka brada i bio je tučen. Svaki mu se trag gubi u Gospiću, gde je poslednji put viđen. Po jednoj verziji stradao je u Šaranovoj Jami na Velebitu.

Nadbiskup sarajevski Ivan Šarić: Ratni zločinac i ustaški ideolog podržavao je režim Ante Pavelića i istrebljenje Srba i Jevreja

Za sve to vreme rimokatolički nadbiskup vrhbosanski u Sarajevu Ivan Evangelista Šarić pisao je pesmice poglavniku dr Anti Paveliću. Nadbiskupu Šariću je sama pomisao na poglavnika rađala sledeće emocije i pesničke slike, koje su objavljene u vreme hapšenja mitropolita Petra Zimonjića (Vrhbosna katoličkoj akciji, travanj-svibanj 1941, br. 4-5, 1):

„Zemlja tad ne miriše jadom,

Već sva miriše mi sva,

Ljubavlju, vjerom i nadom,

Kad sunce sja“.  

          Nadbiskup Šarić je imao kontakte sa Pavelićem još dok je ovaj bio u emigraciji tridesetih godina XX veka u Italiji. Svoju „Odu poglavniku“ napisanu pod devizom „Za dom! Spremni!“ nadbiskup Ivan E. Šarić je objavio u glavnim sarajevskim rimokatoličkim novinama (Katolički tjednik, (1941), br. 51, 13), a ona se poentira sledećim stihovima:

„Doktor Ante Pavelić ime drago,

Ima u njem Hrvatska s neba blago.

Nek Te On, Kralj Nebeski, vazda prati,

Vođo naš zlatni“!

          Zanimljivo je da je nadbiskup Ivan Šarić 1935. godine prolazeći kroz pravoslavna sela Bosanske Posavine izjavio „da je rođen u Travniku kraj pravoslavne svešteničke kuće“ i „da mu je pomajka bila Srpkinja“ (Novosti, br. 235, 24. VIII 1935, 3). Umro je u Madridu 1960. godine, u istom gradu gde je godinu dana ranije svoju zločinačku dušu ispustio dr Ante Pavelić.

Vinko Puljić, nadbiskup sarajevski rehabilituje ustaški fašizam

Nadbiskup Vinko Puljić: Zadojen antisrpstvom i ustaškim idejama

Ni Šarićev Travnik ni Pavelićeva Bradina u Bosni nisu daleko. Zemljaci su se dobro razumeli i imali jake sentimente jedan za drugoga. Izgleda da je pod uticajem pesmica svoga prethodnika i sadašnji nadbiskup sarajevski Vinko Puljić, rodom iz Priječana, mestašca kod Banja Luke, uz reku Vrbas, koje gleda na drugu obalu odmah gde su sela Šargovac, Drakulić i Motike, teško postradala od ustaša nepune četiri godine pre kardinalovog rođenja.

Kada se sagleda sav istorijski kontekst, sasvim je logična i prirodna reakcija naslednika sveštenomučenika mitropolita Petra Zimonjića, sadašnjeg mitropolita dabrobosanskog, Njegovog Visokopreosveštenstva Hrizostoma Jevića, rođenog u ustaničkoj Vođenici kod Bosanskog Petrovca, koji otvorenim pismom upućenim nadbiskupu Vinku Puljiću izražava ogorčenje hipokritičnim usvajanjem ustaškog istorijskog dela i pristalica u hrišćansku scenografiju i atmosferu svetog predanja.

Sumorni svetski trendovi istorijskog reviozionizma Drugog svetskog rata i rehabilitacija fašizma nije mimoišla ni duhovnu instituciju čiji je deo Sarajevska vrhbosanska nadbiskupija.

……………………..

Izvor: http://www.mitropolijadabrobosanska.org/vijest1687.html

Podeli:

00vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments